ob-lĭnĭo — Lewis & Short
ob-lĭnĭo, ii, itum, 4, v. a. (post-Aug. collat. form of oblino, q. v.),
talearum capita misto fimo cum cinere oblinire,Col. 5, 9, 3; so fin.; id. 12, 2, 42; 12, 15, 2; 12, 44, 6:
si quis aliquem caeno, luto oblinierit,Dig. 47, 11, 1, § 1: so,
oblinierit,Scrib. Comp. 230:
cinis oblinita,id. ib. 245. —
veritatem,Ambros. Spir. Sanct. 3, 10, 60.