oblīvĭo — Lewis & Short
oblīvĭo, ōnis, f.obliviscor.
I Lit., a being forgotten, forgetfulness, oblivion (class.):
oblivio veteris belli,Cic. Imp. Pomp. 4 init.:
laudem alicujus ab oblivione atque a silentio vindicare,to rescue from oblivion, id. de Or. 2, 2, 7:
meam tuorum erga me meritorum memoriam nulla umquam delebit oblivio,id. Fam. 2, 1, 2:
dare aliquid oblivioni,to consign to oblivion, Liv. 1, 31, 3:
oblivione obruere,Cic. Brut. 15, 60; for which (late Lat.): oblivioni tradere, Aug. Civ. Dei, 18, 31, 2; Hier. in Psa. 68, 1 al.:
omnes ejus injurias voluntariā quādam oblivione contriveram,had consigned to oblivion, Cic. Fam. 1, 9, 20:
in oblivionem negoti venire,to forget, Cic. Verr. 2, 4, 35, § 79:
satius erat ista in oblivionem ire,to be forgotten, Sen. Brev. Vit. 13, 7 init.:
in oblivionem diuturnitate adduci,Cic. Verr. 1, 17, 54:
capit me oblivio alicujus rei,I forget something, id. Off. 1, 8, 26:
per oblivionem,through forgetfulness, Suet. Caes. 28:
in oblivione est,is forgotten, Vulg. Luc. 12, 6.—In plur.:
carpere lividas Obliviones,Hor. C. 4, 9, 34; Gell. 9, 5, 6; Quint. Decl. 306.—
II Transf.
A Subject., a forgetting, forgetfulness (post-Aug.):
in eo (Claudio) mirati sunt homines et oblivionem et inconsiderantiam,Suet. Claud. 39, Tac. A. 11, 38.—
B Concr
1 Oblivio litterarum, a poet. designation of Orbilius Pupillus, a grammarian, who lost his memory in his old age, Bibacul. ap. Suet. Gram. 9.—
2 Flumen Oblivionis, an appellation of the river Limia, in Hispania Tarraconensis, acc. to the Gr. o( th=s lh/qhs, Mel. 3, 1, 8; Flor. 2, 17, 12; called flumen Oblivio, Liv Epit. 55.