obluctātĭo — Lewis & Short
obluctātĭo, ōnis, f.obluctor,
I a striving or struggling against, vehement opposition (eccl. Lat.):
obluctatio virtutis,Arn. 2, 77:
flammarum,Mart. Cap. 6, § 647:
adversus mala,Lact. 3, 11, 11.—Plur.:
quis obluctationes sensit?Ambros. Laps. Virg. 4, 12.