ob-rēpo — Lewis & Short
ob-rēpo, psi, ptum, 3,
I v. n., to creep up to any thing, approach stealthily (class.).
I Lit.:
et possim mediā quamvis obrepere nocte,Tib. 1, 9 (8), 59; Flor. 4, 10, 2:
qui Gallos in obsidione Capitolii obrepentes per ardua depulerat,Gell. 17, 21, 24.—With dat.:
feles quam levibus vestigiis obrepunt avibus!Plin. 10, 73, 94, § 202.—
II Transf.
A In gen., to steal upon, come suddenly upon one; to take by surprise, to surprise.
(a) With dat.:
qui enim citius adulescentiae senectus, quam pueritiae adulescentia obrepit?Cic. Sen. 2, 4: mihi decessionis dies lelhqo/tws obrepebat, id. Att. 6, 5, 3; cf. in the foll. under e:
cui obrepsit oblivio,Sen. Ben. 3, 2, 1:
vitia nobis sub virtutum nomine obrepunt,id. Ep. 45, 7.—
(b) With acc. (ante-class., and in Sall.):
tacitum te obrepet fames,Plaut. Poen. prol. 14:
si tanta torpedo animos obrepsit,Sall. H. 1, 49, 19.—
(g) With ad:
Plancium non obrepsisse ad honorem,to creep up to, to come at by stealth, Cic. Planc. 7, 17:
obrepsisti ad honores errore hominum,id. Pis. 1, 1. —
(d) With in and acc.: imagines obrepunt in animos dormientium extrinse cus, Cic. Div. 2, 67, 139; Ambros. Off. Mi. nist. 3, 6, 41.—(e) Absol.:
obrepsit dies,Cic. Att. 6, 3, 1:
obrepit non intellecta senectus,Juv. 9, 129.—
B In partic., to surprise, deceive, cheat:
numquam tu, credo, me imprudentem obrepseris,Plaut. Trin. 1, 2, 23; 4, 2, 132; Flor. 4, 10; Gell. 6, 12, 4.—Impers. pass.:
si obreptum praetori sit de libertate,Dig. 40, 5, 26, § 8; 26, 7, 55, § 4.