occĭdŭus — Lewis & Short
occĭdŭus, a, um, adj.2. occĭdo, I..
sole jam fere occiduo,Gell. 19, 7, 2:
occiduo sole,Ov. M. 1, 63:
oriens occiduusque dies,id. F. 4, 832:
nox,Calp. Ecl. 3, 82; Stat. Th. 3, 33:
Phoebus,Ov. M. 14, 416.—
ab occiduo sole,Ov. F. 5, 558:
occiduae aquae,id. ib. 1, 314:
occiduae primaeque domus,in the west and in the east, Stat. S. 1, 4, 73; id. Th. 1, 200:
Mauri,Luc. 3, 294:
montes,Val. Fl. 2, 621:
hora,the evening hour, hour of sunset, Calp. Ecl. 5, 34.—As subst.:
occiduus (sc. sol),the west, Isid. 5, 35, 8.—
labitur occiduae per iter declive senectae,Ov. M. 15, 227.—
exsortes animae carnis ab occiduo,Paul. Nol. Carm. 34, 306.