ŏdōror — Lewis & Short
ŏdōror, ātus, 1, v. dep.id.,
I to smell at, examine by smelling (cf. olfacio).
I Lit.:
pallam,Plaut. Men. 1, 2, 55.—
B Transf., to smell out, detect by the scent; to scent:
ibo odorans, quasi canis venaticus,Plaut. Mil. 2, 2, 113:
cibum,Hor. Epod. 6, 10:
hominem,Col. 6, 2:
vultures sagacius odorantur,Plin. 10, 69, 88, § 191:
bellum,Vulg. Job, 39, 25.—
II Trop.
A To aspire to, aim at a thing, in a contemptuous sense; to snuff, as a dog:
quos odorari hunc decemviratum suspicamini,Cic. Agr. 2, 24, 65.—
B To search out, trace out, investigate:
odorabantur omnia et pervestigabant,Cic. Verr. 2, 4, 13, § 31:
quid sentiant,id. de Or. 2, 44, 186:
quid futurum sit,id. Att. 14, 22, 1:
soles enim tu haec festive odorari,id. ib. 4, 14, 2:
pecuniam,id. Clu. 30, 82:
tu velim ex Fabio odorere,id. Att. 4, 8, 4:
sagacius,id. ib. 6, 4, 3:
odorandi vias occultas sagax,Amm. 14, 5, 6.—
C To get an inkling or smattering of any thing:
odoratus philosophiam,Tac. Or. 19, 3:
veritatem leviter,Lact. 7, 1, 11.