offensa — Lewis & Short
offensa, ae, f.1. offendo, like repulsa, from repello,
I a striking or grating against any thing.
I Lit. (very rare):
donec cerussae similis fiat, nulla dentium offensa,and does not grit against the teeth, Plin. 34, 10, 22, § 104:
sine offensis fricantium,id. 35, 15, 52, § 184.—
II Trop.
A Offence, disfavor, displeasure, hatred; enmity:
quin magnā in offensā sim apud Pompeium,Cic. Att. 9, 2, a, 2: quod offensae fuerit in istā cunctatione, te subisse, to incur hatred, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 16, 2:
gravissimam contrahere,to fall into disgrace, Suet. Vesp. 4:
offensam meruisse,Ov. P. 4, 1, 16:
habere,to cause hatred, Quint. 9, 2, 72:
ne minus gratiae quam offensae mereamur,id. 4, 2, 39:
sinceri et sine offensā in diem Christi,Vulg. Phil. 1, 10.—
2 An offending against or violating a law, an offence, crime (mostly in jurid. Lat.):
offensa edicti,Dig. 3, 1, 6:
levis offensae contrahere culpam, Cod. Th. 4, 11, 1: sub quālibet culpae aut erroris offensā,ib. 6, 10, 1:
offensae veteris reus atque tacendae,Juv. 4, 105.—
B An injury received, an offence, affront, wrong (perh. only since the Aug. per.):
gustus,Col. 12, 21, 6:
offensas vindicet ense suas,Ov. Tr. 3, 8, 40:
in offensis exorabilis,Vell. 2, 29, 4:
per ejusmodi offensas emetiendum est confragosum hoc iter,Sen. Ep. 18, 4, 2.—
2 Of a state of injury, a complaint, inconvenience, indisposition:
sine offensā corporis animique,Petr. 131:
si quid offensae in cenā sensit,indisposition, Cels. 1, 6; Sen. Ep. 7, 1; cf. in plur., id. Tranq. An. 2, 1.