ŏpĭtŭlor — Lewis & Short
ŏpĭtŭlor, ātus, 1 (old
I inf. pres. opitularier; v. in the foll.), v. dep. n. [ops-tulo, whence tuli], to bring aid; to help, aid, assist, succor (class.;
syn.: adjuvo, subvenio, auxilior, succurro): amanti ire opitulatum,Plaut. Mil. 3, 1, 27:
amicum amico opitularier,id. Curc. 2, 3, 54:
sontibus,Cic. Fam. 4, 13, 3:
inopiae,to relieve, Sall. C. 33, 2:
permultum ad dicendum,Cic. Inv. 2, 2, 7:
frequentatio, quae conjecturalibus causis opitulatur,Auct. Her. 4, 40, 53.—
(b) With contra, to be good against, to relieve; of remedies:
contra vanas species opitulari,Plin. 28, 8, 27, § 103.!*? Act. collat. form ŏpĭtŭlo, āre (anteclass.): corrige, opitula, Liv. And. ap. Non. 475, 11.