LOGOI

The corpus record — Latin

Pacuvius

Pacuvius · m

the name of a Roman

Generated live from the audited Latin corpus — every figure on this page is a database query, not prose from memory.

Where it lives

  • De Optimo Genere Oratorum 1 · 6.32/10k
  • Ab urbe condita, books 21-25 - 23 5 · 3.4/10k
  • Saturae 1 · 2.21/10k
  • Dialogus de Oratoribus 2 · 2.15/10k
  • Academica 1 · 2.05/10k
  • Noctes Atticae 17 · 1.52/10k
  • Saturae 3 · 1.21/10k
  • Laelius De Amicitia 1 · 1.07/10k
  • Epistulae 1 · 1.01/10k
  • de Finibus Bonorum et Malorum 5 · 1/10k
  • Brutus 2 · 0.8/10k
  • de Natura Deorum 2 · 0.56/10k

Densest 12 of 23 attested works shown, by occurrences per 10,000 attested tokens.

What it meant

Pācŭvĭus — Lewis & Short

Pācŭvĭus (Pācŭus), i, m.,

I the name of a Roman gens. So esp. Pacuvius, a celebrated Roman poet, a native of Brundisium, nephew of Ennius, and contemporary of P. Scipio Africanus, Cic. Opt. Gen. Or. 1, 1; id. Brut. 64, 229; id. Fin. 1, 2, 4; id. Or. 11, 36; Hor. Ep. 2, 1, 56; Quint. 10, 1, 97. He is also said to have distinguished himself as a painter, Plin. 35, 4, 7, § 19.—Sync. form: Pacui discipulus dicor, porro is fuit Enni, Enniu' musarum, Varr. ap. Non. 88, 4; Plin. 35, 4, 7, § 19 Jan.—Hence,
II Pā-cŭvĭānus, a, um, adj., Pacuvian: physicus, Cic. Div. 1, 57, 131: testudo, described by Pacuvius, Tert. Pall. 3: ex quibus est Pacuvianum illud: nam si qui, etc., that Pacuvian verse, Gell. 14, 1, 34.

In the wild

6 of 63 attestations shown.

Where it came from

  • Ernout-Meillet, Dictionnaire etymologique de la langue latine Treated in Ernout-Meillet, Dictionnaire etymologique de la langue latine s.v. Pacuvius (scan p. 654; entry #10851).

Latin text and lemmatization derived from the Perseus Digital Library (canonical-latinLit), CC BY-SA 4.0. Lewis & Short (public domain) via Perseus. This derived data is shared under the same CC BY-SA 4.0 license.