pălātum — Lewis & Short
pălātum, i, n., and (rarely) pălātus, i, m.perh. from root pa-of pasco,
suave domini,Varr. R. R. 3, 3, 7:
nec enim sequitur, ut, cui cor sapiat, ei non sapiat palatus,Cic. Fin. 2, 8, 24:
quae (voluptas) palato percipiatur,id. ib. 2, 10, 29:
boum dare membra palato,Ov. M. 15, 141:
subtile palatum,Hor. S. 2, 8, 38:
nigra subest udo tantum cui lingua palato,Verg. G. 3, 388; Ov. Am. 2, 6, 47; cf.:
cum balba feris annoso verba palato,Hor. S. 2, 3, 274:
torpente palato,Juv. 10, 203.—In plur.:
palata docta et erudita,Col. 8, 16, 4.—
(Epicurus) dum palato quid sit optimum judicat,Cic. N. D. 2, 18, 49:
orationis condimentum, quod sentitur latente judicio velut palato,Quint. 6, 3, 19.—*