păvĭdus — Lewis & Short
păvĭdus, a, um, adj.paveo,
timida atque pavida,Plaut. Curc. 5, 2, 49; Lucr. 5, 973:
castris se pavidus tenebat,Liv. 3, 26:
matres,Verg. A. 2, 489:
miles,Tac. A. 2, 23:
pavidus semper atque anxius,Suet. Dom. 4:
lepus,Hor. Epod. 2, 35:
aves,Ov. F. 1, 400:
pavida ex somno mulier,startled out of her sleep, Liv. 1, 58, 3:
ad omnes suspiciones pavidus,Tac. H. 2, 68:
oppidani pavidi, ne jam facta in urbem via esset, fossam ducere instituunt,Liv. 37, 7, 7.—Comp.: quos pavidiores accepimus, Plin. 11, 37, 54, § 144.—Sup.:
intra mens pavidissima,Sen. Ira, 1, 16, 27; Sil. 10, 65.—
nandi pavidus,Tac. H. 4, 14:
offensionum non pavidus,id. A. 4, 38:
maris,Luc. 8, 811:
lucis,Sen. Herc. Fur. 293:
leti,id. ib. 1076.—
Carthalo non pavidus fetas mulcere leaenas,Sil. 1, 406.—
pavidum blandita,with fear, timorously, Ov. M. 9, 568.—
pavidum murmur,Luc. 5, 255:
furtum,id. 2, 168:
fuga,Sil. 13, 133:
quies pavida imaginibus,Suet. Calig. 50. —
metus,Ov. F. 1, 16:
lucus,Stat. Th. 5, 567.—Adv.: păvĭdē, with fear, fearfully, timorously (rare):
timefactae religiones effugiunt animo pavide,Lucr. 2, 45:
fugere,Liv. 5, 39:
dicere,Quint. 11, 3, 49.