pĕremptor — Lewis & Short
pĕremptor (pĕremtor), ōris, m.id.,
incluti regis,Sen. Oedip. 221:
mariti mei cruentis,App. M. 8, p. 207, 16; cf.:
puer ille peremptor meus,i. e. who has playued me almost to death, id. ib. 7, p. 198, 21.—Absol., Prud. Ham. praef. 19; Ambros. Inst. Virg. 7, 4, 9; Vulg. 2 Macc. 4, 16.