pŭella — Lewis & Short
pŭella, ae (
dat. andI abl. plur. puellabus, Cn. Gell. ap. Charis. p. 39 P.), f. puellus, a female child, a girl, maiden, lass.
I Lit.
A In gen.:
eam nunc puellam filiam ejus quaerimus,Plaut. Cist. 2, 3, 77:
puellam parere,Ter. Heaut. 4, 1, 14:
parvola puella,id. Eun. 1, 2, 29:
puella infans,Hor. Ep. 2, 1, 99:
pueri atque puellae,id. S. 1, 1, 85; 2, 3, 130; Cic. Att. 1, 5, 6:
audi, Luna, puellas,Hor. C. S. 36:
puellarum chorus,id. C 2, 5, 21: pueri innuptaeque puellae, Verg. A. 6, 307.—
B In partic.
1 A beloved maiden, a sweetheart, mistress (poet.):
vixi puellis nuper idoneus,Hor. C. 3, 26, 1:
proditor puellae risus ab angulo,id. ib. 1, 9, 22:
mendax,id. S. 1, 5, 82:
cara,id. Ep. 1, 18, 74:
blanda,Ov. Am. 2, 2, 34; Mart. 10, 109, 3 al.—Transf., in jest, of a kitten, Mart. 1, 109, 16.—*
2 A daughter:
Danai puellae,Hor. C. 3, 11, 23.—
II Transf., in gen., a young female, young woman, young wife (poet. and in post-Aug. prose):
puellae Jam virum expertes,Hor. C. 3, 14, 10:
laborantes utero puellae,id. ib. 3, 22, 2:
viduae cessate puellae,Ov. F. 2, 557. So of Penelope, who was married, Ov. H. 1, 115;
of Antiope,Prop. 3, 13 (4, 14), 21; 34;
of Phædra,Ov. H. 4, 2;
of Helen,id. A. A. 1, 54 al.;
of the wife of a second husband,Stat. S. 1, 2, 163;
of Servilia, wife of the exiled Pollio,Tac. A. 16, 30;
of Octavia, wife of Nero,id. ib. 14, 64; cf. Gell. 12, 1, 4.—
B A female slave (very rare), Hor. C. 4, 11, 10.