1. Quĭrīnus — Lewis & Short
Quĭrīnus, i, m.from Quiris for Cures, a Sabine town; falsely derived from curim, a Sabine word, = hasta,
Macr. S. 1, 9, 16; cf. Ov. F. 2, 475 sqq., or from curia, Corss. Ausspr. 2, p. 357 sq.,
tertia (lux) dicta Quirino. Qui tenet hoc nomen, Romulus ante fuit. Sive quod hasta curis priscis est dicta Sabinis (Bellicus a telo venit in astra Deus): Sive suum regi nomen posuere Quirites: Seu quia Romanis junxerat ille Cures,Ov. F. 2, 475 sqq.; cf. Cic. Rep. 2, 10, 20:
duos flamines adjecit. Marti unum, alterum Quirino,Liv. 1, 20:
Remo cum fratre Quirinus,Verg. A. 1, 292;
hence, populus Quirini,i. e. the Romans, Hor. C. 1, 2, 46:
urbs Quirini,i. e. Rome, Ov. Tr. 1, 8, 37:
turba Quirini,id. M. 14, 607.—Poet., transf.:
gemini Quirini,i. e. Romulus and Remus, Juv. 11, 105. —
Janum Quirinum semel atque iterum a conditā Urbe clausum,i. e. the temple of Janus, Suet. Aug. 22; August. in Monum. Ancyr. Macr. S. 1, 9; Serv. Verg. A. 7, 610; cf.:
Janus Quirini,Hor. C. 4, 15, 9. —
altera classis erat tenero damnata Quirino,Prop. 4 (5), 6, 21.