2. rădĭo — Lewis & Short
rădĭo, āvi, ātum, 1radius. *
I (Acc. to radius, I. B. 1.) V. a., to furnish with spokes: rota radiata,
Varr. R. R. 3, 5, 15.—
II (Acc. to radius, II.) V. a. and n. (mostly poet. and in post-Aug. prose).
A Act., to furnish with beams, make beaming, irradiate; only in pass., to be irradiated, to gleam, emit beams.—Lit.: galeae gemmis radientur et auro,
Ov. P. 3, 4, 103. — Esp. freq. in the part. perf. and P. a.: rădĭātus, a, um, furnished with rays, irradiated, shining: miles ut adverso Phoebi radiatus ab ictu,
irradiated, Luc. 7, 214: rubent radiati lumina solis,
shining, Lucr. 5, 462: sol,
Cic. Ac. 2, 41, 126; cf. also: orbis flammeus solis, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44: lumen (solis), Poët. ap. Cic. de Or. 3, 40, 162; Ov. M. 4, 193: insigne diei (i. e. sol),
Lucr. 5, 699: caput, surrounded with a halo or nimbus (the attribute of deities and deified personages), Plin. Pan. 52; cf. corona,
Suet. Aug. 94 med.: splendor radiatus lampade solis,
Sil. 7, 143.—
B Neutr., to emit beams, to beam, shine, radiate.
1 Lit.: felium in tenebris fulgent radiantque oculi,
Plin. 11, 37, 55, § 150; cf. Ov. Am. 3, 3, 9; id. M. 2, 4: miles radiabat in armis,
Prop. 4 (5), 1, 27. Sil. 8, 468: radiabunt tempora nati (of the halo of deified personages, v. supra, A.), Sil. 3, 629; 2, 586. — Freq. in part. pres.: rădĭans, beaming, shining: lumina solis,
Ov. Tr. 2, 325: sidera,
Lucr. 4, 214; Ov. M. 7, 325; 9, 272: Aquarius,
Cic. Arat. 172: luna,
Verg. A. 8, 23: aurum,
Ov. M. 4, 636; cf.: galea claro ab auro,
id. ib. 13, 105: templa auro,
id. A. A. 3, 451: arma,
Verg. A. 8, 616: carbunculi pinnato fulgore,
Plin. 37, 7, 25, § 93. —
2 Trop., to shine, radiate: quasi de industriă prospera ejus (fortuna) adversis radiaret,
Flor. 4, 2, 30 Halm. (Duker, radiarentur): ipsi inter medios roseā radiante juventā,
Val. Fl. 8, 257: constitutio, quae inter imperiales radiat sanctiones,
Just. Inst. 1, 5, 3: radiantia signa, asterisks, Hier. praef. in Psa.