rē^-clīno — Lewis & Short
rē^-clīno, āvi, ātum, 1, v. a.clino, kli/nw,
I to bend back, lean back, recline (class. but rare).
I Lit.:
alces ad eas (arbores) se applicant atque ita paulum modo reclinatae quietem capiunt ... Huc cum se consuetudine reclinaverunt, etc.,Caes. B. G. 6, 27: caput, * Cic. Arat. 417:
non habet ubi caput reclinet,Vulg. Matt. 8, 10: scuta, to lay aside, rest, * Verg. A. 12, 130:
corpora prona,to turn over, Stat. Th. 9, 369.—Mid.:
reclinari ad suos (in dicendo),Quint. 11, 3, 132:
te in remoto gramine reclinatum,Hor. C. 2, 3, 7:
reclinatus in cubitum,Petr. 39, 2; cf.:
in aliquod adminiculum,Sen. Ep. 36, 9.—
II Trop.:
nullum ab labore me reclinat otium,removes, releases me, Hor. Epod. 17, 24:
in quem onus imperii reclinaret,might lean, rest, be supported by, Sen. Cons. ad Marc. 2, 3.— Absol., to revolt, become rebellious:
nec arrogantibus verbis quidquam scripsit (Julianus), ne videretur subito reclinasse,Amm. 20, 8, 4.