rĕconcĭlĭātĭo — Lewis & Short
rĕconcĭlĭātĭo, ōnis, f.reconcilio,
I a re-establishing, reinstatement, restoration, renewal:
concordiae,Cic. Cat. 3, 10, 25: gratiae suae et Pompeii, a reconciliation, Balb. et Opp. ap. Cic. Att. 9, 7, A; so,
gratiae,Cic. Rab. Post. 12, 32; Liv. 40, 46; Cic. Har. Resp. 24, 51; and:
reconciliationes gratiarum,id. Red. ad Quir. 5, 13.—Absol., a reconciling, reconciliation (mostly postAug.):
irridebatur haec illius reconciliatio,Cic. Clu. 36, 101:
nihil opus esse reconciliatione,Liv. 27, 35:
Calvo de reconciliatione per amicos agenti,Suet. Caes. 73; so,
simulata,id. Ner. 34:
incohata inter fratres,Just. 16, 1, 8:
ministerium reconciliationis,Vulg. 2 Cor. 5, 18.— Plur.:
Antonii societatem reconciliationibus variis male focillatam,Suet. Aug. 17.