rĕflātus — Lewis & Short
rĕflātus, ūs, m.id.,
I a blowing against, blowing:
navigium reflatu beluae oppletum unda,Plin. 9, 6, 5, § 15; concr., a contrary wind: naves delatas Uticam reflatu hoc, * Cic. Att. 12, 2, 1. —
II Trop., reaction:
doceat me, si potest, quae sit illa vis (sc. fortunae), qui flatus iste, et qui reflatus,Lact. 3, 28, 6.