rēgīna, ae, f.rex; cf. the Sanscr. rāgni, the same,
I a queen.
I Lit.
A In gen., Plaut. Stich. 1, 2, 76, id. Trin. 1, 2, 170 al. —
B In partic., of Cleopatra, Cic. Att. 14, 8, 1; 14, 20, 1; 15, 15, 2; Hor. C. 1, 37, 7 al.; Suet. Aug. 69.— Of Dido, Verg. A. 1, 303; 454; 697; 717.—Of the wife of Latinus, Verg. A. 12, 659. — Sarcastically: regina Bithynica, of Cæsar, as paramour of King Nicomedes, Bibul. Suet. Caes. 49: sacrorum, the wife of the rex sacrificulus, Macr. S. 1, 15 fin.; Paul. ex Fest. p. 113 Müll.; cf. Serv. ad Verg. A. 4, 137. —
II Transf.
A A goddess: Juno,
Plaut. Cist. 2, 1, 37; Cic. Verr. 2, 5, 72, § 184; Liv. 5, 21; Verg. A. 1, 9; 1, 46: o Venus, regina Gnidi Paphique,
Hor. C. 1, 30, 1; cf. id. ib. 3, 26, 11: siderum regina bicornis, Luna,
id. C. S. 35: Calliope,
id. C. 3, 4, 2: regina nemorum,
i. e. Diana, Sen. Hippol. 406.—
B A daughter of a king, a princess (cf. rex and regulus); so of Ariadne, Verg. A. 6, 28.— Of Medea, Ov. H. 12, 1.— Of the daughters of Darius, Curt. 3, 11, 25; 3, 12, 12; cf. also in apposition: regina sacerdos (of Rhea Silvia),
Verg. A. 1, 273: virgines reginae,
Curt. 3, 12, 21. —
C A noble woman, a lady: sed istae reginae domi Suae fuere ambae (opp. ancillae),
Plaut. Truc. 2, 6, 50: quia solae utuntur his reginae,
Ter. Eun. 1, 2, 88; Mart. 10, 64, 1.—
D In gen., she that is first, a leader, directress, mistress (mostly poet.): silvestris regina chori,
i. e. the leader, Stat. Th. 4, 379: Alpini veluti regina cu pressus Verticis,
id. ib. 6, 854: Appia regina viarum,
id. S. 2, 2, 12.—
III Trop., a queen, mistress, etc.: oratio omnium rerum regina, Pac. ap. Non. 113, 32; id. ap. Cic. de Or. 2, 44, 187; and ap. Quint. 1, 12, 18: (justitia) omnium est domina et regina virtutum,
Cic. Off 3, 6, 28: regina Pecunia,
Hor. Ep. 1, 6, 37: volucrum,
Mart. 5, 55, 1.