rĕ-mūgĭo — Lewis & Short
rĕ-mūgĭo, īre, v. n.,
ad mea verba remugis,Ov. M. 1, 657:
Sibylla antro remugit,Verg. A. 6, 99:
totus remugit Mons,id. ib. 12, 928:
Ionius remugiens sinus Noto,Hor. Epod. 10, 19:
nemus ventis,id. C. 3, 10, 6:
gemitu nemus,Verg. A. 12, 722:
nemus alio bellatore (i. e. tauro),Stat. Th. 12, 602:
nemus latratu,Sen. Thyest. 675; cf.:
vox assensu nemornm ingeminata remugit,Verg. G. 3, 45:
sequitur clamor caelumque remugit,id. A. 9, 504:
leve tympanum remugit,Cat. 63, 29.