rĕ-mūnĕror — Lewis & Short
rĕ-mūnĕror, ātus, 1,
I v. dep. a., to repay, reward, recompense, remunerate (class.; syn. retribuo).
(a) Aliquem, Varr. R. R. 2, 1, 2; Cic. Att. 8, 1, 7; id. Fam. 3, 9, 3:
aliquem munere,id. ib. 9, 8, 1; id. Brut. 4, 15:
aliquem magno praemio,Caes. B. G. 1, 44 fin.:
aliquem officio,Q. Cic. Petit. Cons. 9, 38 Orell. N. cr.:
te his suppliciis remunerabor,punish, Cat. 14, 20. —
(b) Aliquid:
quibus autem officiis T. Annii beneficii remunerabor?Cic. Red. in Sen. 12, 30:
quasi remunerans meritum,Liv. 2, 12:
sophisma,to refute, Gell. 18, 13, 7.—Of an inanim. subject: quod (solum) impensam coloni laboremque magno fetu remuneratur, Col. 2, 2, 5.—
(g) Absol.:
nullam esse gratiam tantam, quam non vel capere animus meus in accipiendo vel in remunerando cumulare atque illustrare posset,Cic. Fam. 2, 6, 2:
ut mihi ad remunerandum nihil suppetat praeter voluntatem,id. ib. 15, 13, 2; so,
remunerandi voluntas,id. Inv. 2, 53, 161.?*!
1 Act. collat. form rĕmūnĕro, āre, to repay, reward, etc. (post-class.):
ille puellae artificium pari motu remunerabat,Petr. 140, 8:
si laborem dominus remunerare voluerit,Dig. 17, 1, 7; Quint. Decl. 2, 6; Tert. Apol. 25.—
2 Pass.:
philosophi statuis et salariis remunerantur,Tert. Apol. 46:
remuneratus est a me mutuo,Front. Ep. ad M. Caes. 2, 1; App. M. 7, p. 194, 13:
neque enim obligandus sed remunerandus est in amoris officio qui prior coepit,Plin. Ep. 7, 31, 7.