rĕ-pŭto — Lewis & Short
rĕ-pŭto, āvi, ātum, 1, v. a.,
solis defectiones,Cic. Rep. 1, 16, 25:
tempora,Tac. H. 2, 50:
annos infantiae,Plin. 7, 50, 51, § 167:
alimenta,Dig. 3, 5, 34:
sumptus litis et viatica,ib. 27, 3, 1:
(vir) reputaturus patri, quod eo nomine praestiterit,to charge in account, charge to, ib. 11, 7, 17.—
syn.: cogito, delibero): non reputat laboris quid sit, Nec, aequom anne iniquom imperet, cogitabit,Plaut. Am. 1, 1, 18; cf.:
haec ille reputans et dies noctesque cogitans,Cic. Deiot. 13, 38:
magis quam id reputo, tam magis uror,Plaut. Bacch. 5, 1, 5: humanae vitae varia reputantes mala, Poët. ap. Cic. Tusc. 1, 48, 115:
horum nihil,id. N. D. 2, 46, 119:
scelera sua,Tac. A. 2, 67:
infirmitatem suam,id. H. 2, 16:
adversa,id. ib. 2, 74:
vim Romanam,id. ib. 4, 21 et saep.:
ipsus secum eam rem reputavit viā,Ter. And. 2, 6, 11:
dum haec mecum reputo,id. Eun. 3, 5, 44; Sall. C. 52, 2; Tac. A. 15, 54; cf.:
facinus suum cum animo,Sall. J. 13, 5; 70, 5; 85, 10; Lact. 4, 1, 1:
sed hoc animo reputet, nostras nunc manus intueri senatum,Liv. 21, 41, 16:
in animo reputare,Sulp. Sev. Chron. 1, 24, 7; v. also in the foll.—With obj.-clause:
cum tibi nihil merito accidisse reputabis,Cic. Fam. 5, 17, 5; Tac. A. 6, 30 fin.; 11, 28; 12, 51 fin.; id. H. 1, 70; 3, 8; Suet. Aug. 28.— With rel.clause:
te moneo, hoc etiam atque etiam ut reputes, quid facere expetas,Plaut. Trin. 3, 2, 48:
quid ille vellet,Cic. Fam. 1, 9, 6:
cum secum ipse reputaret, quam gravis casus in servitium ex regno foret,Sall. J. 62, 9:
proinde reputaret cum animo suo, praemia an cruciatum mallet,id. ib. 70, 5; cf. id. ib. 85, 10.— Absol.:
vere reputantibus Galliam suismet viribus concidisse,if we consider it rightly, Tac. H. 4, 17.—
alicui nec bona opera nec mala,Tert. Res. Carn. 16:
reputaturus patri, quod eo nomine praestiterit,Dig. 11, 7, 17:
et reputatum est ei ad justitiam,Vulg. 1 Macc. 2, 52; id. Rom. 4, 3.