rigü — Walde–Hofmann
rigü, -àvi, -ätum, -üre ,bewüssere" (seit Bibac., Rhet. Her., Cic., rom. ; rigätiö „das Bewässern“ seit Colum., rigätus, -üs ds. seit Ambr., rigätor „Bewässerer“ seit Plın.; riguus, -a, -um „bewässert, bewässernd, strotzend“ seit Verg. [-oyos aus *-eyos, vgl. irriguus seit Plaut, irrigö seit Cato, rom.]): mit 7 aus e zu alb. zjed, Aor. r0óa „fließe, quelle, tropfe* (C. Meyer BB. 14,55, Johansson KZ. 30, 441. 444), … — [Walde–Hofmann, s.v. rigü, p. 1341]