rŭbĕo — Lewis & Short
rŭbĕo, ēre, v. n.v. ruber,
ulceribus quasi inustis omne rubere Corpus,Lucr. 6, 1166:
per herbas Matutina rubent radiati lumina solis,id. 5, 462; cf. id. 6, 210:
oculi luce,id. 6, 1146:
ocelli flendo,Cat. 3, 18:
Tyrio murice lana,Ov. A. A. 3, 170:
sanguine litus Undaque,id. M. 11, 375; cf.
cruore,id. ib. 4, 481:
sanguineis aviaria baccis,Verg. G. 2, 430.—
Sigea rubebant Litora,Ov. M. 12, 71 (cf. supra, with sanguine and cruore).—
rubeo, mihi crede,Cic. Att. 15, 4, 3; Cic. Verr. 2, 2, 76, § 187; Hor. Ep. 2. 1, 267; 2, 2, 156; Juv. 1, 166.— Hence, rŭbens, entis, P. a., being red, red, reddish.
in picturis ostroque rubenti,Lucr. 2, 35:
rubenti minio,Tib. 2, 1, 55:
murice,Verg. E. 4, 43:
vere rubenti,id. G. 2, 319:
rubente dextera,Hor. C. 1, 2, 2:
in rubente folio,Plin. 16, 7, 10, § 29 (Jahn, in foliorum venis):
rubentibus auriculis,Suet. Aug. 69:
cur iracundissime sint flavi rubentesque,Sen. Ira, 2, 19, 5.— Comp.:
superficies,Plin. 37, 6, 23, § 89.—
virgo Inficitur teneras ore rubente genas,Tib. 3, 4, 32:
ore rubenti,Mart. 5, 2, 7; Claud. Laud. Stil. 2, 327.