scītor — Lewis & Short
scītor, ātus, 1 (old
I inf. scitarier, Ov. M. 2, 741), v. freq. dep. a. [scio], to seek to know; to ask, inquire (poet. and late Lat.; in Cic. Or. 16, 52, read sciscitari; cf.:
interrogo, percunctor): scitari et quaerere causas,Verg. A. 2, 105:
causam viae,Ov. M. 2, 511:
causam adventūs,id. ib. 2, 741:
omnia,id. ib. 2, 548:
digna relatu,id. ib. 4, 793:
scitanti deus huic de conjuge dixit,id. ib. 10, 564:
quid veniat, scitatur,id. ib. 11, 622:
Eurypylum scitatum oracula Phoebi Mittimus,i. e. to consult, Verg. A. 2, 114:
sunt quae ex te solo scitari volo,Plaut. Capt. 2, 2, 13; so,
ex aliquo,to ask, inquire, Hor. Ep. 1, 7, 60:
ab aliquo,Ov. M. 1, 775; 10, 357:
consulta numinum,Amm. 24, 8, 4:
scitari, quid molirentur,id. 18, 2, 2.