sēmustŭlo — Lewis & Short
sēmustŭlo (sēmĭ-ustŭlo, -tĭlo, v. Beier ad
Cic. Tull. p. 33, a.;I
Cod. Erf. has semiustilo,Cic. Mil. 13, 33), no perf., ātum, 1, v. a. (only in part. perf. and fut.), to half burn, to burn in part:
infelicissimis lignis semustulatus,Cic. Mil. 13, 33:
faces mcendisti, quibus semustulatus ille est,id. Phil 2, 36, 91:
semustulatus effugit,id. Tull. 18, 33; Varr. ap. Non. 263, 21:
pauci semustulati venere in potestatem,Curt. 6, 6, 32:
corpus in amphitheatro semustulandum,Suet. Tib. 75 fin.; cf. semustus.