sĕnīlis — Lewis & Short
sĕnīlis, e, adj.senex,
Tages puerili specie dicitur visus, sed senili fuisse prudentiā,Cic. Div. 2, 23, 50; cf.
partes (opp. viriles),Hor. A. P. 176:
senile aliquid (opp. adulescentis aliquid),Cic. Sen. 11, 38:
corpus,id. Sest. 22, 50:
artus,Ov. M. 7, 250:
vultus,id. ib. 8, 528:
genae,id. ib. 8, 210:
guttur,Hor. Epod. 3, 2:
ruga,Ov. F. 5, 58:
statua incurva,of an old man, Cic. Verr. 2, 2, 35, § 87:
anni,Ov. M. 7, 163; 13, 66; and poet.: hiems (as the last, latest season of the year), id. ib. 15, 212:
animus,Liv. 10, 22:
stultitia,Cic. Sen. 11, 36:
auctoritas morum,Quint. 11, 1, 32:
artes,Tac. A. 3, 8:
adoptio,id. ib. 1, 7 fin.:
senile illud facinus,that wicked old woman, App. M. 4, p. 148, 9.—* Adv.: sĕnīlĭter, after the manner of an old person:
tremere,Quint. 1, 11, 1.