sermōcĭnor — Lewis & Short
sermōcĭnor, ātus, 1,
I v. dep. n. [sermo].
I To talk with any one, to parley, converse, commune, discourse about any thing (rare but class.;
syn. colloquor): consuetudo sermocinandi,Cic. Inv. 2, 17, 54:
cum aliquo,Cic. Verr. 2, 1, 52, § 138:
psittaci etiam sermocinantes,Plin. 10, 41, 58, § 117.—Act. collat. form sermōcĭno, Isid. Orig. 1, 39, 2.—
II In partic. (acc. to sermo, I. B. 1.), to hold a literary conversation, to dispute, discuss:
exquisitius sermocinari, etc.,Suet. Tib. 56:
pluria forte quis dixit sermocinans vir apprime doctus,Gell. 5, 21, 1.— Hence, * sermōcĭnanter, adv., in discourse or conversation:
horas extrahere,Sid. Ep. 8, 6 med.