sīdĕror — Lewis & Short
sīdĕror, ātus, 1,
I v. dep. n. [sidus, II. E.], to be blasted or palsied by a constellation, to be planet-struck, to be sunstruck, = sidere afflari, a)strobolei=sqai:
fluviatilium silurus Caniculae exortu sideratur,Plin. 9, 16, 25, § 58:
siderati,id. 28, 16, 63, § 226:
sideratum jumentum,Veg. 3, 39, 1.