tābĭdus — Lewis & Short
tābĭdus, a, um, adj.tabeo,
I melting or wasting away, dissolving, decaying, consuming, putrefying, pining away, languishing (perh. not ante-Aug.).
I Lit.:
nix,Liv. 21, 36:
corruptum et tabidum corpus,Suet. Tib. 51:
ferae,id. Calig. 26:
juvenci,Sen. Oedip. 147:
jecur,id. ib. 358:
mens,Ov. P. 1, 1, 67:
tabidus erro,i. e. pining for love, Calp. Ecl. 3, 50.—
II Transf., act., wasting, consuming, corrupting, infectious:
venenum,Tac. A. 12, 66:
vetustas,Ov. P. 4, 8, 49:
pestis,Mart. 1, 79, 1:
lues,Verg. A. 3, 137:
Hecate,Luc. 6, 737:
victus,i. e. starvation, Sen. Herc. Fur. 691. — Comp., sup., and adv. seem not to occur.