taurŏbŏlĭor — Lewis & Short
taurŏbŏlĭor, ātus,
I v. dep. n. [id.].
I Lit., to make a sacrifice of a bull (taurobolium;
late Lat.): matris deum sacra accepit et tauroboliatus est,Lampr. Heliog. 7; Inscr. Orell. 2351.—
II Transf.: TAVROBOLIATA PETRA, set up to commemorate a taurobolium, Inscr. Orell. 2326.