tempŏrārĭus — Lewis & Short
tempŏrārĭus, a, um, adj.tempus,
I of or belonging to time, lasting but for a time, temporary (perh. only post-Aug.):
liberalitas,depending on, according to the time, Nep. Att. 11:
amicitiae, quas temporarias populus adpellat,Sen. Ep. 9, 9:
mora (opp. aeternitatis destinatione),Plin. 36, 15, 24, § 114:
theatrum,id. 34, 7, 17, § 36:
motus animi (ira),Quint. 5, 10, 28:
ingenia,changeable, Curt. 4, 5, 11:
non ergo temporarium et subitum est, quod, etc.,Plin. Pan. 91, 7:
quorum temporaria gravitas, vel potius gravitatis imitatio ridebatur,id. Ep. 6, 13, 5:
solum hoc (sc. sanguis) in corpore temporarium sentit incrementum,Plin. 11, 37, 90, § 223.—Adv.: tempŏrārĭē, for a time, temporarily, Salv. Gub. Dei, 5, 8; 7, 22.