1. tī^gris — Lewis & Short
tī^gris, is or ĭdis (
tigridis,id. A. 11, 577; Ov. M. 11, 245; Val. Fl. 5, 590; 6, 148; acc. tigrim, Verg. A. 9, 730; Manil. 5, 708; Sen. Ep. 85, 35; Plin. 8, 17, 25, § 65; 8, 18, 25, § 66; Sil. 5, 148; Suet. Aug. 43:
tigrin,Val. Fl. 6, 704; Stat. Th. 6, 722; abl. tigri, Plin. 6, 20, 23, § 73:
tigride,Ov. M. 7, 32; 9, 612; Luc. 5, 405; Sil. 5, 280; Mart. 8, 26, 8; Juv. 15, 163; plur. tigres, Verg. G. 2, 151; id. A. 4, 367; Hor. C. 3, 3, 14; 3, 11, 13; id. A. P. 393; Ov. A. A. 1, 559; id. M. 1, 305; 3, 668; Curt. 9, 8, 2:
tigrides,Sol. 15, 11; 27, 16; acc. tigris, Verg. E. 5, 29; id. G. 4, 510; id. A. 6, 805:
tigridas,Ov. H. 10, 86; gen. tigrium, Plin. 7, 1, 1, § 7; 11, 2, 1, § 4; dat. and abl. tigribus, Hor. A. P. 13; Ov. H. 2, 80; id. Am. 1, 2, 48), = ti/gris (in Persian, an arrow, Varr. L. L. 5, § 100 Müll.; Plin. 6, 27, 31, § 127). Comm. (in prose masc., but fem. Plin. 8, 4, 5, § 10; 8, 18, 25, § 66; in the poets always fem.; v. Neue, Formenl. 1, 616 sq.), a tiger, tigress.
equus, quem discolor ambit Tigris,Stat. Th. 9, 686; 6, 719; Claud. Rapt. Pros. 1, 17. —
Massicus aeratā princeps secat aequora Tigri,Verg. A. 10, 166.