tinnītus — Lewis & Short
tinnītus, ūs, m.id.,
I a ringing, jingling, tingling (poet. and in post-Aug. prose).
I Lit.:
tinnitusque cie et Matris quate cymbala circum,Verg. G. 4, 64:
strepit assiduo Tinnitu galea,id. A. 9, 809:
sonuit tinnitibus ensis acutis,Ov. M. 5, 204; 6, 589; 14, 536:
aera tinnitus repulsa dabunt,id. F. 4, 184; Sil. 13, 146; Quint. 11, 3, 31:
ad tinnitum aeris,Sen. Ira, 3, 35, 3; Plin. 34, 8, 19, § 76; 19, 1, 2, § 9:
cuminum silvestre auribus instillatur ad sonitus atque tinnitus,a ringing in the ears, id. 20, 15, 57, § 162; 23, 4, 42, § 85; 28, 2, 5, § 24.— *
II Transf., of language, a jingling, jingle of words:
tinnitus Gallionis,Tac. Or. 26; cf. tinnulus, II.