trĭumvĭrātus — Lewis & Short
trĭumvĭrātus, ūs, m.id.,
I the office or dignity of a triumvir, the triumvirate: triumviratus (coloniae deducendae), * Cic. Brut. 31, 117; cf.:
tribunatu ante gesto triumviratibusque,Liv. 9, 46, 3:
ne triumviratu suo (reipublicae constituendae) nimis superbiat Antonius,Plin. 9, 35, 59, § 122:
nullo more triumviratus invaditur,Flor. 4, 6, 3:
reipublicae constituendae,Suet. Aug. 27:
senatūs legendi,id. ib. 37.