1. tŭmŭlus — Lewis & Short
tŭmŭlus, i, m. (late Lat. in the
I neutr.: HOC TVMVLVM, Inscr. Rein. cl. 20, 197) [tumeo; cf. also tumor and tumidus], a raised heap of earth, a mound, hill, hillock (freq. and class.; cf.: agger, moles).
I In gen.:
terrenus,Caes. B. G. 1, 43:
ignis e speculā sublatus aut tumulo,Cic. Verr. 2, 5, 35, § 93:
coacervatis cadaveribus, qui superessent ut ex tumulo tela in nostros conicerent,Caes. B. G. 2, 27:
quaeris, utrum magis tumulis prospectuque an ambulatione delecter,Cic. Att. 14, 13, 1:
cum tumulos Albano in monte nivalis Lustrasti, id. Div. poët. 1, 11, 18: vos enim, Albani tumuli atque luci,id. Mil. 31, 85:
silvestres,id. Cat. 2, 11, 24: pecuda in tumulis deserunt, Att. ap. Non. p. 159, 10:
tumuli ex aggere,Verg. A. 5, 44: tumulus naturalis, Auct. B. Alex. 72, 1.—
II In partic., a sepulchral mound, barrow, tumulus (cf. sepulcrum):
(Demetrius) super terrae tumulum noluit quid statui nisi columellam, etc.,Cic. Leg. 2, 26, 66:
(Alexander) cum in Sigaeo ad Achillis tumulum astitisset,id. Arch. 10, 24; id. poët. Tusc. 3, 27, 65; Quint. 7, 3, 31:
tumulum facere,Verg. E. 5, 42:
hostilem ad tumulum,id. A. 3, 322:
statuent tumulum,id. ib. 6, 380:
tumulo dare corpora,Ov. M. 2, 326; 4, 157; id. F. 3, 547; id. Tr. 3, 3, 72:
tumulum Varianis legionibus structum,Tac. A. 2, 7:
reliquiae tumulo Augusti inferebantur,id. ib. 3, 3:
honorarius,i. e. a sepulchral monument, cenotaph, Suet. Claud. 1;
called also inanis,Verg. A. 6, 505.