turbātĭo — Lewis & Short
turbātĭo, ōnis, f.1. turbo,
I confusion, disorder, disturbance (perh. not ante-Aug.; cf.:
conturbatio, perturbatio): turbam multitudinis hominum esse turbationem et coetum, rixam etiam duorum,Dig. 48, 8, 4 (v. turba init.):
rerum,Liv. 24, 28, 1:
reipublicae,Flor. 4, 6, 2:
coloris et vultūs,Gell. 19, 1, 6:
non sine magnā turbatione,App. M. 11, p. 271, 30.