turbātor — Lewis & Short
turbātor, ōris, m.id.,
I a troubler, disquieter, disturber (not ante-Aug.):
turbatores vulgi erant tribuni plebis,Liv. 4, 48, 1; so,
vulgi,id. 4, 2, 7:
plebis (Gracchi et Saturnini),Tac. A. 3, 27:
Germaniae (Arminius),id. ib. 1, 55; cf. id. ib. 1, 30:
otii,Sen. Contr. 3, 17 fin.—Plur.:
turbatores belli,stirrers up of war, Liv. 2, 16, 4.