turmātim — Lewis & Short
turmātim, adv.id..
I Lit., by troops or squadrons:
equites se turmatim explicare coeperunt,Caes. B. C. 3, 93:
nostri turmatim in eum devenerunt,Hirt. B. G. 8, 18:
vagantibus circa moenia turmatim barbaris,Liv. 5, 39, 5:
abire,id. 28, 13, 9 al.—
II Transf., in gen., in troops, in bands:
corpora turmatim certantia,Lucr. 2, 118.