ūmecto — Lewis & Short
ūmecto (less correctly hū-), āvi, ātum, āre, 1, v. a. and n.umectus.
I Act., to moisten, wet (poet. and in post-Aug. prose):
quā niger umectat flaventia culta Galaesus,waters, Verg. G. 4, 126:
et sacer umectat fluvialia rura Capenas,Sil. 13, 85:
statque umectata Vomano Adria,id. 8, 439:
terras veneno,id. 3, 210:
effigiem,id. 5, 5:
et lacrimis salsis umectent ora genasque,Lucr. 1, 919; Verg. A. 1, 465; 11, 90; Ov. M. 9, 655:
dum meus umectat flaventes Lucifer agros (rore),bedews, Claud. Rapt. Pros. 2, 121:
ejus (agni) os pressis umectare papillis,Col. 7, 3, 17.—Poet.:
(mulier) tenet assuetis umectans oscula labris,Lucr. 4, 1190.—
II Neutr., of the eyes, to be moist, tearful, to weep:
ardent (oculi), intenduntur, umectant, conivent,Plin. 11, 37, 54, § 145; 10, 3, 3, § 10.