vānesco — Lewis & Short
vānesco, ĕre,
I v. inch. n. [vanus], to pass away, disappear, vanish (poet. and in postAug. prose).
I Lit.:
incipiunt gravidae vanescere nubes,Ov. Tr. 1, 2, 107:
Ceres in sterilem herbam,id. Am. 3, 7, 31:
spiritus meus in auras,id. H. 12, 85:
cuncta in cinerem,Tac. H. 5, 7:
nigra sed infusā vancscat sepia lymphā,Pers. 3, 13:
(nubes) pondere suo victa in latitudinem vanescebat,Plin. Ep. 6, 16, 6.—
II Trop.:
vanescitque absens et novus intrat amor,Ov. A. A. 2, 358:
inanis credulitas tempore ipso,Tac. A. 2, 40; cf.:
tempore ac spatio vanescere,id. ib. 2, 82:
ira plebis,id. ib. 5, 9:
dicta per auras,Ov. Am. 2, 14, 41:
vos nolite pati nostrum vanescere luctum,i. e. to be in vain, Cat. 64, 199:
cavendum est ne ipsa expositio vanescat,Quint. 4, 3, 8:
quod magnificum alio referente fuisset, ipso qui gesserat recensente vanescit,Plin. Ep. 1, 8, 15.