vīcīnor — Lewis & Short
vīcīnor, ātus, 1, v. dep.id.,
I to be neighboring, near (late Lat.), Sid. Ep. 2, 11; 6, 9; 7, 2:
vicinantia capiti loca,Cael. Aur. Acut. 2, 6, 27; 2, 16, 97; 2, 34, 181:
plaustrum,Mart. Cap 6, § 608.