victŭālis — Lewis & Short
victŭālis, e, adj.2. victus,
I of or belonging to nourishment or sustenance (postclass.).
I Adj.:
ministerium,App. Dogm. Plat. 1, p. 10, 17:
sumptus,Cod. Just. 8, 51, 20.—
II Subst.: victŭālia, ĭum, n., provisions, victuals, Cassiod. Var. 3, 44; 4, 5; Vulg. 2 Macc. 3, 10.