vĭtŭpĕrātĭo — Lewis & Short
vĭtŭpĕrātĭo, ōnis, f.1. vitupero,
communi vituperatione reprehendere,Cic. Verr. 2, 5, 18, § 46; so (opp. laus) Quint. 2, 4, 33; 3, 4, 12; 8, 6, 55 al. —Plur., Quint. 3, 4, 5:
in vituperationem venire,Cic. Verr. 2, 4, 7, § 13:
adductus erat in sermonem, invidiam, vituperationem,id. ib. 2, 3, 61, §
140: in vituperationem cadere,id. Att. 14, 13, 4:
vituperationem vitare,id. Prov. Cons. 18, 44:
esse alicui laudi potius quam vituperationi,id. Fam. 13, 73, 2:
quod effugissem duas maximas vituperationes,id. Att. 16, 7, 5:
et laudes et vituperationes scribebantur,Quint. 3, 4, 5; Cic. Brut. 12, 47.—
vituperatio atque infamia,Cic. Verr. 2, 5, 39, § 101.