vŏcātus — Lewis & Short
vŏcātus, ūs, m.voco,
I a calling, calling upon, summoning, invocation (only abl. in prose).
I In gen.:
et ille et senatus frequens vocatu Drusi in curiam venit,Cic. de Or. 3, 1, 2:
o numquam frustrata vocatus Hasta meos,my call, my invocation, Verg. A. 12, 95.—
II In partic., an invitation to dinner, etc.: misit qui diceret, cenaturum apud Caesarem vocatu ipsius, Suet Calig. 39.