λῐτή · litē — LSJ
prayer, entreaty, mostly in pl., λιτῇσι ἐλλισάμην Od. 11.34; καταβαίνειν ἐς λιτάς Hdt. 1.116; λιταῖς ἀποτρέπει [αὐτὸν] μὴ πορεύεσθαι ib. 105; λιταῖς πεῖσαί τινα Pi. O. 2.80, cf. 8.8; μαλθάσσειν κέαρ λιταῖς A. Pr. 1008; ηὔχετο λιταῖσι Id. Pers. 499; λιτᾶν ἀκούειν Id. Ag. 396 (lyr.); λιτὰς κλύειν Id. Th. 172 (lyr.), cf. E. Or. 1233, etc.; λιταῖς σεβίζειν S. OC 1557 (lyr.); ἐπεύχεσθαι λιτάς ib. 484; λ. δέχεσθαι Id. Ant. 1019; ἐν λιταῖς στέλλειν with prayers, Id. Ph. 60; λιταὶ θεῶν prayers to the go
Λιταί, αἱ, personified, Prayers of sorrow and repentance, Il. 9.502 sq., AP 11.361 (Autom.).