1. μηκάομαι · mēkaomai — Beekes
μηκάομαι [v.] ‘to bleat’, of sheep, also of a hare and of ἃ horse; in the formular verse Kad’ δ᾽ Eneo’ ἐν κονίῃσι μακών, of a horse, deer, boar, and also of a man (Phryn. PS, Procop., sch., H.). eVAR μηκάζω (Nic.), perf. μέμηκα only in ind. plpf. ἐμέμηκον (t 439) and pte. μεμηκώς (K 362), fem. μεμακυῖαι (A 435), aor. ptc. μακών (P 469, κ 163). eDER After κεμάς and other animal names: μηκάς [f.] … — [Beekes, s.v. μηκάομαι, p. 993]
2. μηκάομαι · mēkaomai — Frisk
μηκάομαι (Phryn. PS, Prokop., Sch., H.), μηκάζω (Nik.), Perf. μέμηκα nur im Prät. ἐμέμηκον (1439), und im Ptz. μεμηκώς (K 362), f. μεμακυῖαι (A435), Aor. Ptz. μακών (IT 469, x 163 usw.) “meckern, blöken’, von Schafen, auch vom Geschrei eines Hasen und, im formelhaften Vers xaö’ δ᾽ ἔπεσ᾽ ἐν κονίῃσι μακών, vom Pferd, Hirsch, Eber, auch von einem Menschen. — Dazu, nach κεμάς und anderen Tierbezeichnungen (vgl. Risch ὃ … — [Frisk, s.v. μηκάομαι, p. 1195]
3. μηκ-άομαι · mēk-aomai — LSJ
bleat, scream, shriek, shriekingbleat, of sheep, μυρίαι ἑστήκασιν . . , ἀζηχὲς μεμακυῖαι Il. 4.435; θήλειαι δʼ ἐμέμηκον ἀνήμελκτοι περὶ σηκούς Od. 9.439 (used by Hom. of goats only in the Subst. μηκάς); of a hunted fawn or hare, scream, shriek, ὁ δέ τε προθέῃσι μεμηκώς Il. 10.362: part. μακών only in the phrase, κὰδ δʼ ἔπεσʼ ἐν κονίῃσι μακών fell shrieking to earth, of a wounded horse, stag, or boar, 16.469, Od. 10.163, 19.454; of a man, 18.98.—Onomatopoeic word.