μεταμέλ-ει

I it repents, rues

impers., it repents me, rues me:—Constr.:

1

c. dat. pers. et gen. rei, ὑμῖν μεταμελησάτω τῶν πεπραγμένων Lys. 30.30, cf. Pl. Phdr. 231a, X. Cyr. 8.3.32.

2 it repented him of, regret

more freq. c. dat. rei in part. agreeing with the dat. pers., μετεμέλησέ οἱ τὸν Ἑλλήσποντον μαστιγώσαντι it repented him of having scourged it, Hdt. 7.54, cf. 1.130, 3.140, Antipho 5.91; οὔτε μοι μεταμέλει οὕτως ἀπολογησαμένῳ I do not regret having thus defended myself, Pl. Ap. 38e; also μ. μοι ὅτι . . X. Cyr. 5.3.6.

3 it repents, to repent

abs., μ. τινί it repents one, Ar. Pl. 358, Antipho 5.94, Lys. 16.2: also without a dat., ξυνέβη ὑμῖν πεισθῆναι μὲν ἀκεραίοις μεταμέλειν δὲ κακουμένοις to repent when in distress, Th. 2.61; μεταλαμβάνειν ταὐτὰ καὶ μεταμέλειν ἐν ταῖς πράξεσιν Pl. Prt. 356d.

4 since it repented

part. neut. μεταμέλον abs., since it repented him, τῶν ἀνηλωμένων αὐτοῖς μ. Isoc. 18.60, cf. Pl. Phd. 114a.

II cause repentance, sorrow

seldom with nom., cause repentance or sorrow, τῷ Ἀρίστωνι τὸ εἰρημένον μετέμελε Hdt. 6.63; τοῖσι . . ἡγεομένοισι τὰ πεπρηγμένα μετέμελε οὐδέν Id. 9.1; ὡς αὐτοῖσι μεταμέλῃ πόνος A. Eu. 771 (nowh. else in Trag.); οἶμαι δέ σοι ταῦτα μεταμελήσειν Ar. Nu. 1114.—Cf. μεταμέλομαι.