1. ὀρεχθέω · orechtheō — Beekes
ὀρεχθέω [v.] expressive epic poetic verb of unclear mg., in Hom. of βόες σφαζόμενοι (¥ 30, traditionally explained as ‘to rattle’), in Theoc. of the sea (θάλασσαν ... ὀρεχθεῖν 11, 43) ‘to roar, surge’, but in Ar. (Nu. 1368), A. R. G, 275), Opp. CH. 2, 583) of the heart (καρδία, κέαρ), also of θυμός (A. R. 2, 49); after this in Nic. (Al. 340) of the κύστις and in the tragedian Aristias (6; V*) of πέδον, which is … — [Beekes, s.v. ὀρεχθέω, p. 1151]
2. ὀρεχθέω · orechtheō — Chantraine
ὀρεχθέω : verbe expressif attesté pour la première fois 1], 23,30, dit de bœufs égorgés (βόες σφαζόμενοι), les scholies donnent comme sens soit 1. ἐξετείνοντο ἀναιρούμενοι ou ἀναιρούμενοι ὠρέγοντο « s’allongeaient », sait 2. ἐφθέγγοντο καὶ ἐστένοντο « mugissaient, gémissaient », soit 3. ἐκόπτοντο «étaient abattus » : c'est le sens 1. qui fournirait un sens et une étymologie plausible, οἵ, Εἴ, Mais le mot repris dans … — [Chantraine, s.v. ὀρεχθέω, p. 835]
3. ὀρεχθέω · orechtheō — LSJ
rattle, they were stretching themselves, struggling, swell up, swells, roarEp. Verb, once in Hom., βόες . . ὀρέχθεον ἀμφὶ σιδήρῳ σφαζόμενοι Il. 23.30: expld. by most Gramm. of the death-rattle in the throat (as though cogn. with ῥοχθέω) (κατὰ μίμησιν ἤχου τραχέος . . , ἀντὶ τοῦ ἔστενον ἀναιρούμενοι Sch.Tad loc., cf. Eust. 1285.60 sq., Apollon. Lex., Hsch., etc.); but also as cogn. with ὀρέγομαι, ἀναιρούμενοι ὠρέγοντο ἤτοι ἐξετείνοντο Eust. l.c. (cf. Sch. T, Zonar., etc.), i.e. they were stretching themselves, struggling, in the throes of death.—In later Poets it seems