1. bhümi-
bhümi- f. Erde, Erdboden, Land (RV +), bhümi- f. dss. (RV + [s.u.)); bhämyd- aufder Erde befindlich, irdisch (RV 5,41,10). - Mi., nu., dard., ni., pä. bhümi- f. Erde, bhumma- irdisch, usw. (Tu 9557 [mit Verweisen], TuAdd 9557). - Iir., aav. bümif. Erde (GenSg °miid), jav. bümim AkkSg ‘die Erde’ (s. Bthi, Wb. 969), ap. (bum'im) AkkSg (s.u.), mp. np. büm Land, Erde, buddh. sogd. $wmh Welt, Erde, chwaresm. wm Erde, … — [Mayrhofer, s.v. bhümi-, p. 298]